Śukra’s Ultimatum and Devayānī’s Demand (शुक्र-प्रतिज्ञा तथा देवयानी-वर-याचना)
त्वया दायादवानस्मि त्वं मे वंशकर: सुतः । पौरवो वंश इति ते ख्यातिं लोके गमिष्यति,“बेटा! तुम्हारे-जैसे पुत्रसे ही मैं पुत्रवान् हूँ। तुम्हीं मेरे वंश-प्रवर्तक पुत्र हो। तुम्हारा वंश इस जगत्में पौरव वंशके नामसे विख्यात होगा'
tvayā dāyādavān asmi tvaṃ me vaṃśakaraḥ sutaḥ | pauravo vaṃśa iti te khyātiṃ loke gamiṣyati |
«بك حقًّا صار لي وارث؛ فأنت ابني الذي سيؤسّس نسلي ويحمله إلى الأمام. وفي العالم ستُعرَف سلالتك وتشتهر باسم “سلالة الباورافا (Paurava)”.»
वैशम्पायन उवाच
The verse underscores the dharmic importance of rightful succession: a son is not merely a biological descendant but the legitimate continuer of a lineage, ensuring social order, continuity of duties, and the enduring reputation of the family line.
A father-figure addresses his son/heir, affirming that through him he truly has a successor and declaring that the son’s descendants will become widely known in the world as the ‘Paurava’ dynasty.