Jaratkāru’s Marital Compact and Departure (जरत्कारु–जरत्कारुणी संवादः)
ततः स भगवान् दिद्वान् काश्यपो द्विजसत्तम: । भस्मराशीकृतं वृक्ष विद्यया समजीवयत्,तदनन्तर सौभाग्यशाली दिद्वान् द्विजश्रेष्ठ काश्यपने भस्मराशिके रूपमें विद्यमान उस वृक्षको विद्याके बलसे जीवित कर दिया
tataḥ sa bhagavān vidvān kāśyapo dvijasattamaḥ | bhasmarāśīkṛtaṃ vṛkṣaṃ vidyayā samajīvayat ||
ثم إن الحكيم الجليل كاشيابا، العارف حقًّا، والأسمى بين ذوي الميلادين، استخدم معارفه المقدّسة فأعاد الحياة إلى الشجرة التي صارت كومةً من رماد.
काश्यप उवाच
The verse presents vidyā (sacred knowledge) as ethically meaningful power: the truly learned use their insight and spiritual discipline to heal and restore life, not merely to display learning.
Sage Kāśyapa encounters a tree that has been reduced to ashes and, through his vidyā, brings it back to life—demonstrating the efficacy of rishi-knowledge and ascetic potency.