Adhyaya 17

Verse 1

इति श्रीब्रदृमहापुराणे वायुप्रोक्ते पूर्वभागे द्वितीये ऽनुषङ्गपादे भारतवर्मतं नाम षोडशो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः यच्च किंपुरुषं वर्षं हरिवर्षं तथैव च / आचक्ष्व नो यथातत्त्वं कीर्त्तितं भारतं त्वया

هكذا في «شري برهماندا مهابورانا» في القسم الأول الذي رواه فايُو، في الأنوṣنغا-بادا الثاني، الفصل السادس عشر المسمّى «بهاراتَفَرْمَت». قال الرِّشيون: «بيّن لنا على الحقيقة كِمبوروشَفَرْشَ وهَريفَرْشَ أيضًا؛ فقد أنشدتَ ذكر بهاراتَفَرْشَ».

Verse 2

सूत उवाच शुश्रूषा यत्र वो विप्रास्तच्छृणुध्वमतन्द्रिताः / प्लक्षखण्डः किंपुरुषे सुमहान्नन्दनोपमः

قال سوتا: «يا أيها الفِبرا (البرهمة)، اسمعوا بلا فتور ما ترغبون في سماعه. في كِمبوروشَفَرْشَ يوجد بْلَكْشَخَنْدَ عظيم الاتساع، كأنه بستان نندن السماوي».

Verse 3

दशवर्षसहस्राणि स्थितिः किंपुरुषे स्मृता / सुवर्णवर्णाः पुरुषाः स्त्रियश्चाप्सरसो पमाः

في كِمبوروشَفَرْشَ تُذكَر مدة الإقامة بعشرة آلاف سنة. رجالهم ذوو لونٍ ذهبي، ونساؤهم كالأبسارات في الحسن.

Verse 4

अनामया अशोकाश्च नित्यं मुदितमानसाः / जायन्ते मानवास्तत्र निस्तप्तकनकप्रभाः

أهلُها بلا سقمٍ ولا حزن، وقلوبهم مسرورة على الدوام. ومن يولد هناك يلمع كذهبٍ مُحمّى مصقول.

Verse 5

वर्षे किंपुरुषे पुण्ये वृक्षो मधुवहः शुभः / तस्य किंपुरुषाः सर्वे ऽपिबन् हि रसमुत्तमम्

في كِمبوروشَفَرْشَ المبارك شجرةٌ ميمونة تُدعى «مَدْهُوڤَهَ». وجميع الكِمبوروش هناك يشربون رحيقها الأسمى.

Verse 6

ततः परं किंपुरुषो हरिवर्षः प्रचक्षते / महारजतसंकाशा जायन्ते तत्र मानवाः

ثم بعد ذلك، وراء بلاد كِمْبُرُش يُسمّى الإقليم «هريفَرْشَة»؛ وفيه يولد الناس لامعين كالفِضّة العظيمة.

Verse 7

देवलोकच्युताः सर्वे देवानूकाश्च सर्वेशः / हरिवर्षे नराः सर्वे पिबन्तीक्षुरसं शुफम्

يا ربَّ الجميع! هناك كلُّهم هابطون من عالم الآلهة وخَدَمٌ للديڤات؛ وفي هريفَرْشَة يشرب الناس جميعًا عصير قصب السكر الطاهر.

Verse 8

एकादश सहस्राणि वर्षाणां तु निरामयाः / हरिवर्षे तु जीवन्ति सर्वे मुदितमानसाः

في هريفَرْشَة يعيش الجميع بلا سقم أحدَ عشرَ ألفَ سنة، بقلوبٍ فرِحةٍ مسرورة.

Verse 9

न जरा बाधते तत्र न म्रियन्ते च ते ऽचिरात् / मध्यमं यन्मया प्रोक्तं नाम्ना वर्षमिलावृतम्

هناك لا تؤذيهم الشيخوخة، ولا يموتون سريعًا. وأما الإقليم الأوسط الذي ذكرتُه فاسمه «إلاوِرتَ».

Verse 10

न तत्र सूर्यस्तपति न तु जीर्यन्ति मानवाः / चन्द्रसूर्यै सनक्षत्रौ न प्रकाशाविला वृते

هناك لا يَحْرِقُ الشمسُ بحرِّه، ولا يَهْرَمُ البشر؛ وفي «إلاوِرتَ» لا يظهر نورُ القمر ولا الشمس ولا النجوم.

Verse 11

पद्मप्रभाः पद्बवर्णास्तथा पद्बनिभेक्षणाः / पद्मपत्रसुगन्धाश्च जायन्ते तत्र मानवाः

هناك يولد الناس بضياءٍ كضِياءِ اللوتس، وبِلَونِه، وبأعينٍ كأعينِه، وتفوح منهم رائحةُ أوراقِ اللوتس العطرة.

Verse 12

जंबूफलरसाहारा अनिष्यन्दाः सुगन्धिनः / मनस्विनो भुक्तभोगाः सत्कर्मफलभोगिनः

يتغذّون بعصير ثمرة الجمبو، لا يصيبهم وهنٌ ولا تلاشي، تفوح منهم الروائح الطيبة، ذوو عزمٍ راسخ؛ قد ذاقوا النعيم ويتمتّعون بثمرات الأعمال الصالحة.

Verse 13

देवलोकच्यताश्चैव महारजतवाससः / त्रयोदशसहस्राणि वर्षाणां ते नरोत्तमाः

وإن كانوا قد هبطوا من عالم الآلهة، فإنهم يلبسون ثيابًا عظيمة كالفِضّة؛ وأولئك النُّخبة من الرجال يعيشون ثلاثة عشر ألف سنة.

Verse 14

आयुः प्रमाणं जीवन्ति ये तु वर्ष इलावृते / मेरोः प्रतिदिशं यच्च नवसाहस्रविस्तृतम्

الذين يحيون في إِلاوِرتَ-فَرْشَة يعيشون إلى تمام مقدار أعمارهم؛ ومن جبل مِيرو إلى كل جهة يمتد الاتساع تسعة آلاف يوجن.

Verse 15

योजनानां सहस्राणि षट्त्रिंशत्तस्य विस्तरः / यतुरस्रं समन्ताच्च शरावाकारसंस्थितम्

امتداده ستة وثلاثون ألف يوجن؛ وهو مربّع من كل جانب، قائمٌ على هيئة الشَّراوَة (الوعاء).

Verse 16

मेरोः पश्चिमभागे तु नवसाहस्रसम्मिते / चतुस्त्रिंशत्सहस्राणि गन्धमादनपर्वतः

في الجانب الغربي من جبل ميرو، في بقعة مقدارها تسعة آلاف يوجن، يمتد جبل غندهمادن إلى اثنين وثلاثين ألف يوجن.

Verse 17

उदग्दक्षिणतश्चैव आनीलनिषधायतः / चत्वारिंशत्सहस्राणि परिवृद्धो महीतलात्

نحو الشمال والجنوب، بحسب امتداد سلسلتي آنِيلا ونِشَده، يرتفع من سطح الأرض إلى أربعين ألف يوجن.

Verse 18

सहस्रमवगाढश्च तावदेव च विस्तृतः / पूर्वेण माल्यवाञ्छैलस्तत्प्रमाणः प्रकीर्त्तितः

وهو غائرٌ ألفَ يوجن، وعرضُه كذلك؛ وفي الشرق يُذكر جبل مالْيَوان أنه على المقدار نفسه.

Verse 19

दक्षिणेन तु नीलश्च निषधश्चोत्तरेण तु / तेषां मध्ये महामेरुः स्वैः प्रमाणैः प्रतिष्ठितः

في الجنوب جبل نِيلا، وفي الشمال جبل نِشَده؛ وبينهما يقوم المَهامِيرو ثابتًا بمقاييسه الخاصة.

Verse 20

सर्वेषामेव शैलानामवगाढो यथा भवेत् / विस्तरस्तत्प्रमाणः स्यादायामो नियुतं स्मृतः

في جميع الجبال، بقدر ما يكون الغور (أفغاه) يكون مقدار العرض؛ وأما الطول فمذكور في السمرِتي باسم «نِيُتَ».

Verse 21

वृत्तभावास्समुद्रस्य महीमण्डलभावतः / आयामाः परिहीयन्ते चतुरस्रसमाः स्मृताः

بسبب طبيعة البحر الدائرية وبحسب هيئة قرص الأرض، تتناقص امتداداته تدريجًا؛ وقد ذُكِر أنها بمنزلة الشكل الرباعي.

Verse 22

इलावृतं चतुष्कोणं भिन्दन्ती मध्यभागतः / प्रभिन्नाञ्जनसंकाशा जम्बूरसवती नदी

ومن الوسط تشقّ نهرُ جمبورسوتي إيلاآورتَ ذي الأضلاع الأربعة، متلألئةً بسوادٍ كحجر الأنجن إذا انشقّ.

Verse 23

मेरोस्तु दक्षिणे पार्श्वे निषधस्योत्तरेण च / सुदर्शनो नाम महाञ्जम्बूवृक्षः सनातनः

على الجانب الجنوبي من ميرو، وإلى شمال جبل نِشَدھ، تقوم شجرةُ جمبو العظمى الأزلية، واسمها «سُدرشن».

Verse 24

नित्यपुष्पफलोपेतः सिद्धचारणसेवितः / तस्य नाम्ना समा ख्यातो जम्बूद्वीपो वनस्पतेः

تلك الشجرة دائمة الزهر والثمر، يخدمها السِدّه والچارَنة؛ وباسم تلك النبتة سُمّيت هذه البلاد «جمبودويپ» واشتهرت.

Verse 25

योजनानां सहस्रं च शतं चान्यन्महात्मनः / उत्सेधो वृक्षराजस्य दिवं स्पृशति सर्वतः

ارتفاعُ ملكِ الأشجارِ ذاك العظيم ألفٌ ومئةُ يوجن؛ وهو من كل جهةٍ يمسّ السماء.

Verse 26

अरत्नीनां शतान्यष्टावेकषष्ट्यधिकानि तु / फलप्रमाणं संख्यातमृषिभिस्तत्त्वदर्शिभिः

لقد أحصى الرِّشيون المبصرون للحقيقة مقدار الثمرة، فكان قياس ثمرة الجمبو ثمانمائة وثمانيةً وستين أَرَتْنِيًّا (ذراعًا).

Verse 27

पतमानानि तान्युर्व्यां कुर्वन्ति विपुलं स्वनम् / तस्या जम्ब्वाः फलरसो नदी भूत्वा प्रसर्प्पति

إذا سقطت تلك الثمار على الأرض أحدثت دويًّا عظيمًا؛ وعصير ثمرة الجمبو يسري متدفقًا وقد صار نهرًا.

Verse 28

मेरुं प्रदक्षिणं कृत्वा जम्बूमूलं विशत्यधः / तं पिबन्ति सदा त्दृष्टा जंबूरसमिलावृते

يطوف ذلك النهر حول جبل ميرو طوافَ التبرّك، ثم ينحدر فيدخل أسفلَ جذر شجرة الجمبو؛ وسكان إِلاوِرت يشربونه على الدوام.

Verse 29

जंबूफलरसे पीते न जरा बाधते तु तान् / न क्षुधा न श्रमश्चापि न मृत्युर्न च तन्द्रि तम्

إذا شربوا عصير ثمرة الجمبو لم تؤذِهم الشيخوخة؛ لا جوع ولا تعب؛ لا موت ولا فتور ونعاس.

Verse 30

तत्र जांबूनदं नाम कनकं देवभूषमम् / इन्द्रगोपकसंकाशं जायते भास्वरं तु तत्

وهناك يتولد ذهب يُسمّى «جامبونَد»، يليق بحُليّ الآلهة؛ وهو متلألئ كالإندراگوپك.

Verse 31

सर्वेषां वर्षवृक्षाणां शुभः फलरसः स्तुतः / स्कन्नं भवति तच्छुभ्रं कनकं देवभूषणम्

من بين أشجار الأقاليم كلها يُمَدَحُ رحيقُ الثمر المبارك؛ فإذا سال صار ذهبًا نقيًّا لامعًا، حِلْيَةً للآلهة.

Verse 32

तेषां मूत्रं पुरीषं च दिक्षु सर्वासु सर्वशः / ईश्वरानुग्रहाद्भूमिर्मृताश्च ग्रसते तु तान्

بولُهم وغائطُهم ينتشران في كل الجهات؛ وبفضل عناية الإِشْوَر، تبتلعهم الأرض وحتى الأموات.

Verse 33

रक्षःपिशाचयक्षाश्च सर्वे हैमवतः स्मृताः / हेमकूटे तु गन्धर्वा विज्ञेयाः साप्सरोगणाः

الرّاكشس والبيشاشا والياكشا جميعًا يُذكَرون من أهل هايمَفَت؛ وأمّا في هيمكوطا فاعلم أنّ الغندرفا هناك مع جموع الأبسرا.

Verse 34

सर्वे नागस्तु निषधे शेषवासुकितक्षकाः / महामेरौ त्रयस्त्रिंशत्क्रीडन्ते यज्ञियाः सुराः

في نِشَدھ يقيم جميع النّاغا: شيشا وفاسُكي وتكشَكا؛ وعلى مها ميرو يلهو ثلاثةٌ وثلاثون من السُّورَة المستحقّين لليَجْنَة.

Verse 35

नीले तु वैदूर्यमये सिद्धा ब्रह्मर्षयो ऽमलाः / दैत्यानां दानवानां चर् श्वेतः पर्वत उच्यते

على جبل نِيلا المصوغ من جوهر الفيدوريا يقيم السِّدْهَة والبراهمَرِشي الأطهار؛ وأمّا مقام الدَّيتْيَة والدَّانَفَة فيُسمّى «جبل شْوِيتَة» (الأبيض).

Verse 36

शृङ्गवान्पर्वतश्रेष्ठः पितॄणां प्रतिसंचरः / नवस्वेतेषु वर्षेषु यथाभागं स्थितेषु वै

شِرِنْغَفان، أفضلُ الجبال، هو ممرُّ تنقّل الآباء (الپِتْر)؛ وفي الأقاليم التسعة المسماة شْوَيْتَ-فَرْشَة يقيمون بحسب نصيب كلٍّ منهم.

Verse 37

भूतान्युपनिविष्टानि गतिमन्ति ध्रुवाणि च / तेषां विवृद्धिर्बहुधा दृश्यते दिव्यमानुषी / न संख्या परिसंख्यातुं श्रद्धेया तु बुभूषताम्

هناك تستقرّ الكائنات—منها المتحرّك ومنها الثابت؛ وتبدو زيادتهم على وجوه شتّى، في صورٍ إلهية وبشرية. ولا يمكن إحصاء عددهم تمامًا؛ وعلى طالبي المعرفة أن يتلقّوا ذلك بإيمانٍ وخشوع.