तत्र ब्रह्मादिमुनयो देवीमद्भुतरूपिणीम् । पश्यंतः शरणं जग्मुर्मनसा परमेश्वरम्
tatra brahmādimunayo devīmadbhutarūpiṇīm | paśyaṃtaḥ śaraṇaṃ jagmurmanasā parameśvaram
在那里,梵天与诸圣仙见到女神奇妙无比的形相,便在心中归依至上主帕拉梅湿伐罗。
Lomaharṣaṇa (Sūta), narrating
Scene: A radiant Devī of wondrous form appears before Brahmā and assembled sages; their hands folded, eyes widened in awe, while their minds turn inward toward Parameśvara as the unseen refuge behind the vision.
Awe before divine beauty culminates in śaraṇāgati—inner refuge in Parameśvara.
No tīrtha is named; the verse highlights an interior act of devotion within the narrative setting.
It implies mānasa-śaraṇāgati—taking mental refuge—as a devotional act, rather than a formal external rite.