एते वेदा मूर्तिधरा इमा विद्यास्तथाखिलाः । सदक्षिणा अमी यज्ञाः सत्यं धर्मस्तपो दमः
ete vedā mūrtidharā imā vidyāstathākhilāḥ | sadakṣiṇā amī yajñāḥ satyaṃ dharmastapo damaḥ
此乃具形之吠陀;此亦是一切圣学与诸般知识。此乃具足应施供养(dakṣiṇā)之祭祀(yajña);此即真实、法(dharma)、苦行(tapas)与自制。
Brahmā (context continuation from prior verse)
Tirtha: Kāśī / Avimukta-kṣetra (implied)
Type: kshetra
Listener: Ṛṣis (frame implied; not explicit)
Scene: Brahmā points to a radiant procession of personified abstractions: the Vedas as luminous beings, Vidyās as goddesses, Yajñas carrying dakṣiṇā, and figures labeled Satya, Dharma, Tapas, Dama—standing like guardians of cosmic order.
True sacredness is recognized by the presence of Vedic wisdom and dharmic virtues—truth, austerity, and restraint—manifest as living realities.
Within Kāśīkhaṇḍa, Kāśī is the implied dharma-field where Vedic and dharmic principles are said to stand vividly present.
Yajña is referenced along with dakṣiṇā (proper gifts/fees), underscoring sacrificial completeness and dharmic giving.