Previous Verse
Next Verse

Ramayana — Ayodhya Kanda, Sarga 66, Shloka 11

अयोध्यायां शोकविलापः

Lamentation in Ayodhya after Daśaratha’s death

वृद्धश्चैवाल्पपुत्रश्च वैदेहीमनुचिन्तयन्।सोऽपि शोकसमाविष्टो ननु त्यक्ष्यति जीवितम्।।।।

vṛddhaś caivālpaputraś ca vaidēhīm anucintayan | so 'pi śokasamāviṣṭo nanu tyakṣyati jīvitam ||

年迈而无子嗣的阇那迦亦将不断思念毗提希(悉多),被悲痛淹没,必定舍弃此生。

nadatāmof those making sounds
nadatām:
Ṣaṣṭhī-sambandha (षष्ठी-सम्बन्ध)
TypeVerb
Root√nad (धातु) + śatṛ (शतृ)
FormPresent active participle (शतृ) used substantively; Genitive (6th), Plural; 'of those roaring'
bhīmaghoṣāṇāmof terrifying cries
bhīmaghoṣāṇām:
Viśeṣaṇa (विशेषण)
TypeAdjective
Rootbhīma + ghoṣa (प्रातिपदिक)
FormKarmadhāraya (भīmaḥ ghoṣaḥ); Masculine, Genitive (6th), Plural; qualifying 'mṛgapakṣiṇām/nadatām'
niśāsuin the nights
niśāsu:
Adhikaraṇa (अधिकरण)
TypeNoun
Rootniśā (प्रातिपदिक)
FormFeminine, Locative (7th), Plural
mṛga-pakṣiṇāmof animals and birds
mṛga-pakṣiṇām:
Ṣaṣṭhī-sambandha (षष्ठी-सम्बन्ध)
TypeNoun
Rootmṛga + pakṣin (प्रातिपदिक)
FormDvandva (द्वन्द्व: mṛgāḥ ca pakṣiṇaḥ ca); Masculine, Genitive (6th), Plural
niśamyahaving heard
niśamya:
Kriyāviśeṣaṇa (क्रियाविशेषण)
TypeVerb
Rootni-√śam (धातु) + lyap (ल्यप्)
FormAbsolutive/Gerund (ल्यप्), indeclinable verbal; 'having heard'
nūnamsurely
nūnam:
Niścaya (निश्चय)
TypeIndeclinable
Rootnūnam (अव्यय)
FormNiścaya-avyaya (निश्चय; particle of certainty)
santrastāfrightened
santrastā:
Viśeṣaṇa (विशेषण)
TypeAdjective
Rootsaṃ-√tras (धातु) + kta (कृत्)
FormPast participle (क्त), Feminine, Nominative (1st), Singular; qualifying implied 'sītā'
rāghavamRama
rāghavam:
Karma (कर्म)
TypeNoun
Rootrāghava (प्रातिपदिक)
FormMasculine, Accusative (2nd), Singular
saṃśrayiṣyatiwill take refuge in
saṃśrayiṣyati:
Kriyā (क्रिया)
TypeVerb
Rootsaṃ-√śri (धातु)
FormLuṭ-lakāra (future sense), Parasmaipada, 3rd person, Singular

Old and sonless Janaka, constantly thinking of Sita and overpowered with grief will surely give up his life.

J
Janaka
S
Sītā (Vaidehī)

FAQs

It underscores interconnected responsibility: a decision violating familial and royal dharma sends suffering across kin-networks, harming even distant elders like Janaka.

The speaker anticipates the sorrow of Sītā’s father, imagining that grief for his daughter’s hardship may prove fatal.

Janaka’s deep parental affection and Sītā’s value as a dharmic daughter—so central that her suffering shakes the moral-emotional stability of her family.