Prāyaścitta for Mahāpātakas and the Sin-destroying Power of Viṣṇu-smaraṇa
कृच्छ्रार्द्धमाचरेद्विप्रोऽतिकृच्छ्रं चाश्वह चरेत् । जतप्तकृच्छ्रं करिवधे पराकं गोवधे स्मृतम् ॥ ७७ ॥
kṛcchrārddhamācaredvipro'tikṛcchraṃ cāśvaha caret | jataptakṛcchraṃ karivadhe parākaṃ govadhe smṛtam || 77 ||
婆罗门当行半分苦行(半‑kṛcchra);若杀马,则当修极苦行(atikṛcchra)。若杀象,所定为“热苦行”ja‑tapta kṛcchra;若杀牛,则宣说当行帕拉卡(Parāka)严斋。
Sanatkumara (in dialogue with Narada)
Vrata: Ardha-kṛcchra; Atikṛcchra; Ja-tapta-kṛcchra; Parāka
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhayanaka
It teaches that moral injury (especially violence against protected beings) requires deliberate purification through prāyaścitta, restoring inner discipline (śuddhi) and alignment with dharma.
While not directly describing bhakti practices, it supports devotion by insisting on ethical restraint (ahiṃsā) and corrective vows; purity of conduct is treated as a foundation for sustained Viṣṇu-bhakti and worship.
It reflects Kalpa (Dharma/Śrauta-Smārta ritual discipline) by prescribing specific vrata-like penances—kṛcchra, atikṛcchra, and parāka—as structured remedial rites.