Adhyaya 31 — Naimittika and Related Śrāddha Rites: Sapiṇḍīkaraṇa, Eligibility, Timing, and Procedure
इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे अलर्कानुशासने नैमित्तिकादिश्राद्धकल्पो नाम त्रिंशोऽध्यायः ।
एकत्रिंशोऽध्यायः । मदालसोवाच ।
सपिण्डीकरणादूर्ध्वं पितुर्यः प्रपितामहः ।
स तु लेपभुजो याति प्रलुप्तः पितृपिण्डतः ॥
iti śrīmārkaṇḍeyapurāṇe alarkānuśāsane naimittikādiśrāddhakalpo nāma triṃśo 'dhyāyaḥ | ekatriṃśo 'dhyāyaḥ | madālasovāca | sapiṇḍīkaraṇād ūrdhvaṃ pitur yaḥ prapitāmahaḥ | sa tu lepabhujo yāti praluptaḥ pitṛpiṇḍataḥ ||
如是,《圣摩尔甘德耶往世书》(Śrī Mārkaṇḍeya Purāṇa)中,于教诲阿拉尔迦(Alarka)之段落,名为《奈密提迦等施罗达之仪轨》的第三十章告终。第三十一章。玛达拉萨(Madālasā)曰:行毕萨宾迪迦罗那(sapiṇḍīkaraṇa)之后,父之曾祖(prapitāmaha)成为“勒帕布胡吉”(lepabhuj),即仅享余食者,因为他已脱离直接受领祖先团食供(piṇḍa)之列。
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "dharma", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
The text emphasizes structured remembrance: offerings are ordered by proximity, ensuring the most immediate ancestors are directly sustained while more remote forebears receive indirect benefit—encouraging continuity of family rites.
This is ritual-dharma instruction (ācāra) rather than pañcalakṣaṇa narrative content; it is appended within the Purāṇa’s didactic sections.
‘Direct piṇḍa’ versus ‘lepa’ encodes degrees of relational energy: closer bonds carry stronger ritual ‘addressability,’ while distant links are sustained through residual transmission.