Adhyaya 10 — Jaimini’s Questions on Birth, Death, Karma, and the Embodied Journey
वनस्थश्च ततो वत्स परिव्राड् निःपरिग्रहः ।
एवमाप्स्यसि तद्ब्रह्म यत्र गत्वा न शोचसि ॥
vanasthaś ca tato vatsa parivrāḍ niṣparigrahaḥ | evam āpsyasi tad brahma yatra gatvā na śocasi ||
然后,亲爱的啊,住于林中,当成为无所执取的游行出家者。如此你将证得梵(Brahman);既至彼处,便不复忧悲。
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "bhakti", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
Renunciation is defined by non-possession and wandering dependence-free life. The promised fruit is freedom from sorrow—classically linked with liberation through knowledge and dispassion.
This is dharma/upadeśa material (ethical-philosophical instruction). It is not a direct pancalakṣaṇa item, though it can be seen as supporting the purāṇic aim of guiding conduct toward mokṣa.
‘Niṣparigraha’ points to dropping identity-supports (possessions, roles). ‘Wandering’ symbolizes non-fixation; the mind ceases to build a ‘home’ in transient phenomena, enabling Brahman-abidance.