Adhyāya 6: Kaṅka (Yudhiṣṭhira) Seeks Refuge in Virāṭa’s Assembly
स्वरूपं ब्रह्मचर्य च विशदं गगनेश्वरी । कृष्णच्छविसमा कृष्णा संकर्षणसमानना
svarūpaṁ brahmacaryaṁ ca viśadaṁ gaganeśvarī | kṛṣṇacchavisamā kṛṣṇā saṅkarṣaṇasamānanā
毗湿摩波耶那说道:“她的形相与梵行之誓皆清净明澈;她光耀如天穹之主。肤色幽暗如黑天(Kṛṣṇa),那位克利师那(Kṛṣṇā)却有着酷似桑迦尔沙那(Saṅkarṣaṇa)的面容。”
वैशम्पायन उवाच
The verse links outer beauty with inner discipline: Draupadī’s radiance is presented alongside brahmacarya (self-restraint/chastity), implying that ethical purity and steadfast conduct are central to true nobility.
The narrator Vaiśampāyana is describing Kṛṣṇā (Draupadī), praising her pure demeanor and striking appearance by comparing her luminosity to the moon and her features to revered figures—Kṛṣṇa and Saṅkarṣaṇa.