Adhyāya 325: Nārada in Śvetadvīpa—Stotra to the Nirguṇa Mahātman
मेरोह॑रिश्व द्वे वर्षे वर्ष हैमवतं तत: । क्रमेणैवं व्यतिक्रम्प भारतं वर्षमासदत्
merohariśva dve varṣe varṣa haimavataṁ tataḥ | krameṇaivaṁ vyatikramp bhārataṁ varṣam āsadat ||
毗湿摩说道:“自彼处起,他们依次越过名为须弥(伊罗跋吒)、诃利洲(Hari-varṣa),以及雪覆的海摩伐多(Kimpuruṣa)之国,终于抵达婆罗多洲(Bhārata-varṣa)。途中须经无数山岳、江河、圣渡与湖泊,又穿过蛇虫与猛兽充斥的森林。一步步战胜诸般险阻,方才来到婆罗多之地。”
भीष्म उवाच
The passage highlights disciplined progress (krameṇa) and endurance: reaching the human realm of Bhārata—where dharma is practiced through effort—requires crossing hardships and dangers. It frames spiritual and ethical life as a journey demanding steadiness and courage.
Bhīṣma describes travelers moving through successive mythic regions—Meru/Ilāvṛta, Hari-varṣa, and Haimavata (linked with Kimpuruṣa)—crossing mountains, rivers, tīrthas, lakes, and perilous forests filled with serpents and wild beasts, until they finally reach Bhārata-varṣa.