Dakṣa’s Progeny, Nṛsiṃha–Varāha Avatāras, and Andhaka’s Defeat
Hari–Hara–Śakti Synthesis
एवं संबोधितो रुद्रो माधवेन मुरारिणा / चकार मोहशास्त्राणि केशवो ऽपि शिवेरितः
evaṃ saṃbodhito rudro mādhavena murāriṇā / cakāra mohaśāstrāṇi keśavo 'pi śiveritaḥ
摩诃婆(诛灭魔罗者)如此告诫之后,鲁陀罗便撰成迷惑之论典(摩诃论);而吉舍婆亦在湿婆的启示推动下,使其运转施行,作为神圣安排的一环。
Purāṇic narrator (Vyāsa/Śaunaka-style narration) describing the coordinated action of Śiva and Viṣṇu
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: raudra
By portraying Śiva and Viṣṇu acting in coordinated harmony, the verse implies a single supreme governance behind apparently different divine roles—supporting the Purāṇic vision that the one Reality administers the cosmos through multiple forms and functions.
No specific practice is prescribed in this verse; instead it frames a doctrinal context: spiritual discernment (viveka) is required to avoid “moha-śāstra” confusion—an important prerequisite for steady practice in traditions such as Pāśupata-oriented discipline and the broader Kurma Purana yoga ethos.
It depicts mutual prompting and cooperation: Rudra composes the moha-śāstras after being addressed by Viṣṇu, and Viṣṇu acts while being impelled by Śiva—emphasizing functional unity rather than sectarian opposition.