रेणुनाच्छाद्य चंद्रार्कौ वल्मीकस्थाविवेक्षितौ । महोग्राश्चौषधीस्तालैरश्विभ्यां सोऽभ्यवर्तयत्
reṇunācchādya caṃdrārkau valmīkasthāvivekṣitau | mahogrāścauṣadhīstālairaśvibhyāṃ so'bhyavartayat
Hắn phủ bụi lên Mặt Trăng và Mặt Trời, khiến chúng trông như bị vùi trong một ụ mối. Và những dược thảo chữa lành cực kỳ linh nghiệm ấy, hắn dùng gậy bằng thân cọ đánh bật khỏi đôi Aśvin, xua chúng đi xa.
Lomaharṣaṇa (Sūta), narrating to the sages
Scene: A storm of dust rises like a veil, dimming Sun and Moon as if both are lodged in an anthill; nearby, radiant Aśvins reach toward glowing herbs, but the herbs are driven back by palm-staves in a startling reversal of healing itself.
When adharma dominates, clarity (sun–moon light) and healing (oṣadhi) seem eclipsed—yet such darkness is temporary within the Purāṇic vision of restoration.
No site is glorified in this verse.
None.