तौ सदा सर्वगात्रेषु रुद्राक्षकृतभूषणौ । विचेरतुरुदारांगौ सततं भस्मधारिणौ
tau sadā sarvagātreṣu rudrākṣakṛtabhūṣaṇau | viceraturudārāṃgau satataṃ bhasmadhāriṇau
Họ luôn đeo trang sức bằng hạt rudrākṣa khắp các chi thể. Thân tướng cao quý, họ đi lại thường hằng với vibhūti (tro thiêng) luôn mang và bôi giữ.
Unknown (narrative voice within Brahmottara Khaṇḍa; likely Sūta/Lomaharṣaṇa addressing sages)
Scene: Two noble youths walking with confidence, bodies adorned with rudrākṣa beads on arms/neck/chest and smeared with sacred ash; a subtle aura of ascetic discipline within royal life.
A Shaiva life is portrayed through visible ācāra—rudrākṣa adornment and bhasma-dhāraṇa—signs of continual devotion.
No particular tīrtha is mentioned; the verse focuses on Shaiva observance as a lived practice.
To wear rudrākṣas (as ornaments) and to bear sacred ash (bhasma), implying regular Shaiva marking such as Tripuṇḍra.