Pāpa-bheda, Naraka-yātanā, Mahāpātaka-vicāra, Atonement Limits, Daśa-vidhā Bhakti, and Gaṅgā as Final Remedy
तस्मात्कार्या हरेर्भक्तिः स्वर्धमस्याविरोधिनी । सदाचारविहीनानां धर्मा अप्यसुखप्रदाः ॥ १५५ ॥
tasmātkāryā harerbhaktiḥ svardhamasyāvirodhinī | sadācāravihīnānāṃ dharmā apyasukhapradāḥ || 155 ||
Vì thế, bhakti đối với Hari phải được thực hành sao cho không trái với svadharma của mình. Với kẻ thiếu sadācāra (hạnh lành), ngay cả các bổn phận tôn giáo cũng trở thành nguyên nhân của khổ não.
Sanatkumara (teaching Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta (peace)
Secondary Rasa: karuna (compassion)
It teaches that true spiritual progress comes from Hari-bhakti practiced with integrity and right conduct; mere outward religiosity without sadācāra can turn dharma into a source of distress.
It frames bhakti as the central practice, but insists it be lived harmoniously with one’s svadharma—devotion is not an excuse to abandon ethical duties, but should refine and uplift them.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa or Jyotiṣa) is taught here; the practical takeaway is dharma-application through sadācāra—correct conduct and disciplined life as the foundation for any ritual or observance.