Adhyāya 14: Sudēṣṇā Sends Sairandhrī to Kīcaka’s House (सुदेष्णा–सैरन्ध्री–कीचक संवादः)
हारालंकारयोग्यौ तु सतनौ चोभौ सुशोभनौ । सुजातौ सहितौ लक्ष्म्या पीनौ वृत्तौ निरन्तरौं
hārālaṅkārayogyau tu stanau cobhau suśobhanau | sujātau sahitau lakṣmyā pīnau vṛttau nirantarau ||
Vaiśampāyana nói: “Đôi nhũ phòng của nàng xứng đáng được điểm trang bằng chuỗi ngọc và châu báu, đẹp đến tột bậc—cân xứng, mang vẻ rạng rỡ cát tường, đầy đặn, tròn trịa và kề sát nhau.”
वैशम्पायन उवाच
The verse primarily serves a descriptive, courtly function rather than a direct moral injunction; it reflects the epic’s use of auspicious markers (lakṣmī) and idealized bodily features to signal fortune, status, and perceived excellence within the narrative world.
Vaiśampāyana is describing a woman’s physical features in ornate, evaluative language—emphasizing beauty, auspiciousness, and suitability for adornment—typical of epic characterization in scenes involving recognition, appraisal, or courtly observation.