Shloka 13
Karṇa–Sūrya Saṃvāda: Satya, Dāna, and the Amoghā Śakti (कर्ण–सूर्यसंवादः)
अकृतात्मानमासाद्य राजानमनये रतम् | विनश्यन्त्यनयाविष्टा देशाक्ष नगराणि च,ये त्वया बलदपभ्यामविष्टेन वनेचरा: । ऋषयो हिंसिता: पूर्व देवाश्चाप्पवमानिता: “तुमने बल और अहंकारसे उन्मत्त होकर पहले जिन वनवासी ऋषियोंकी हत्या की, देवताओंका अपमान किया, राजर्षियोंके प्राण लिये तथा रोती-बिलखती अबलाओंका भी अपहरण किया था, उन सब अत्याचारोंका फल अब तुम्हें प्राप्त होनेवाला है”
mārkaṇḍeya uvāca | akṛtātmānam āsādya rājānam anaye ratam | vinaśyanty anayāviṣṭā deśāś ca nagarāṇi ca | ye tvayā baladarpābhyām āviṣṭena vane-carāḥ | ṛṣayo hiṃsitāḥ pūrvaṃ devāś cāpy apamānitāḥ |
Mārkaṇḍeya nói: “Khi một vị vua không tự rèn mình, lại say mê đường phi nghĩa, thì đất nước và thành thị cũng bị chính sự bất công ấy chiếm giữ mà suy vong. Còn ngươi, say men sức mạnh và kiêu mạn, đã từng làm hại các ẩn sĩ nơi rừng thẳm và xúc phạm chư thiên; quả báo của những tội ấy nay sắp chín muồi trên đầu ngươi.”
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
A ruler lacking self-mastery and devoted to unjust conduct does not only ruin himself; his injustice spreads outward and destroys the realm—lands and cities suffer. Pride in power (bala + darpa) and violence against sages and disrespect toward the gods inevitably mature into consequences.
Mārkaṇḍeya warns an unrighteous king that his earlier acts—harming forest sages and dishonoring the gods, done under the intoxication of strength and arrogance—are now returning as imminent downfall, and that such a king’s adharma brings ruin upon the kingdom itself.