Shloka 4
Jaṭāsura-praveśa, Draupadī-apaharaṇa, and Jaṭāsura-vadha (जटासुरप्रवेशः द्रौपद्यपहरणं च जटासुरवधः)
३ ।। अतीवरम्यां सुजलां जातां पर्वतसानुषु । विचित्रभूतां लोकस्य शुभामद्भुतदर्शनाम्,वह सरोवर अत्यन्त रमणीय, सुन्दर जलसे परिपूर्ण, पर्वतीय शिखरोंके झरनोंसे उत्पन्न, देखनेमें विचित्र, लोकके लिये मंगलकारक तथा अद्भुत दृश्यसे सुशोभित था
atīvaramyāṁ sujalāṁ jātāṁ parvatasānuṣu | vicitrabhūtāṁ lokasya śubhām adbhutadarśanām ||
Vaiśaṃpāyana nói: Hồ ấy đẹp đến lạ lùng, đầy ắp nước trong và dồi dào. Sinh ra giữa sườn núi, nó hiện lên kỳ diệu và muôn vẻ trước mắt—một cảnh tượng cát tường cho thế gian, được điểm tô bởi vẻ đẹp phi thường khiến lòng người bừng sáng.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how encounters with pure, life-giving nature can be śubha (auspicious) and elevating—suggesting that beauty, purity, and wonder in the world support inner clarity and благотворное (beneficial) disposition, which aligns with dharmic living.
Vaiśampāyana describes a remarkable lake encountered in the forest setting: it is abundant in clear water, formed on mountain slopes, visually wondrous, and presented as an auspicious, extraordinary sight.