Shloka 15
कपोती-विलापः स्वर्गसंयोगश्च
The Dove’s Lament and Celestial Reunion
स वै क्षारकमादाय द्विजान् हत्वा वने सदा | चकार विक्रयं तेषां पतज्ञानां जनाधिप,नरेश्वर! वह प्रतिदिन जाल लेकर वनमें जाता और बहुत-से पक्षियोंको मारकर उन्हें बाजारमें बेंच दिया करता था
sa vai kṣārakam ādāya dvijān hatvā vane sadā | cakāra vikrayaṃ teṣāṃ patagjñānāṃ janādhipa, nareśvara ||
Bhīṣma nói: Tâu Đại vương, người ấy mang theo lưới bẫy chim, ngày nào cũng vào rừng, giết chim rồi đem những loài có cánh ấy bán lấy lời—một kế sinh nhai bị xem là đáng chê trách về mặt đạo lý, do ham lợi hơn là biết tự chế.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an unethical livelihood: habitual killing of living beings for commerce. In the Shanti Parva’s dharma-discourse, such conduct is typically framed as adharma because it normalizes violence and treats life as mere merchandise.
Bhishma describes a man who daily takes a bird-snare into the forest, kills many birds, and sells them in the market. The description sets up a moral evaluation of his actions within a broader discussion of righteous conduct.