Śālva’s Elephant Assault and the Counterstroke (शाल्वस्य नागारूढाभ्यवहारः)
सम्भग्ना इव वातेन कर्णिकारा: सुपुष्पिता: । मारे गये पैदल सैनिक खूनसे लथपथ हो पृथ्वीपर सदाके लिये सो गये, मानो हवाके उखाड़े हुए सुन्दर लाल फूलोंसे भरे कनेरके वृक्ष पड़े हों
sambhagnā iva vātena karṇikārāḥ supuṣpitāḥ | māre gatā paidala-sainikāḥ khūna-se lathapatha ho pṛthvīpara sadā ke liye so gaye, māno havāke ukhāṛe hue sundara lāla phūloṃ se bhare kanerake vṛkṣa paṛe hoṃ |
Sañjaya nói: Những bộ binh bị đánh gục nằm trên đất, đẫm máu, như đã chìm vào giấc ngủ vĩnh viễn—tựa những cây karṇikāra đang độ mãn khai bị gió bẻ gãy, bật rễ, để những đóa hoa đỏ đẹp đẽ rơi rải rác. Hình ảnh ấy khắc sâu cái giá khủng khiếp của chiến tranh: sinh mạng bị cắt phăng đột ngột, vẻ đẹp và sức sống hóa thành tĩnh lặng, và chiến địa trở thành chứng tích lạnh lùng của bạo lực và vô thường.
संजय उवाच
The verse conveys the ethical and existential weight of war: human lives, like flowering trees, can be cut down suddenly. The poetic simile intensifies compassion and highlights impermanence, warning that martial glory is inseparable from irreversible loss.
Sañjaya describes the battlefield aftermath: foot-soldiers have been killed and lie motionless on the ground, soaked in blood. Their fallen bodies are compared to wind-broken karṇikāra trees laden with red blossoms.