ततः शरं महाघोरं ज्वलन्तमिव पावकम् | आददे पाण्डुपुत्रस्य सूतपुत्रो जिघांसया,तब सूतपुत्रने पाण्डुकुमार अर्जुनका वध करनेके लिये जलती हुई आगके समान एक महाभयंकर बाण हाथमें लिया
tataḥ śaraṃ mahāghoraṃ jvalantam iva pāvakam | ādade pāṇḍuputrasya sūtaputro jighāṃsayā ||
Sañjaya nói: Rồi người con của kẻ đánh xe (Karna), với ý định giết con trai Pāṇḍu (Arjuna), cầm lấy một mũi tên ghê gớm nhất, rực cháy như lửa. Hành động ấy đánh dấu sự leo thang của trận chiến: không còn chỉ là tranh đoạt thế đất, mà là một toan tính trực tiếp, mang tính cá nhân, nhằm hạ sát một đối thủ chủ chốt.
संजय उवाच
The verse highlights how inner intention (jighāṃsā—desire to kill) shapes the moral weight of action: in war, deeds are not only physical events but also ethical choices driven by resolve, rivalry, and purpose.
Sañjaya reports that Karna, determined to slay Arjuna, seizes a terrifying, fire-like arrow—signaling a decisive moment where Karna prepares a lethal strike against a central Pandava warrior.