कृप: शिखण्डी च रणे समेतौ दुर्योधनं सात्यकिरभ्यगच्छत् । श्रुतश्रवा द्रोणपुत्रेण सार्थ युधामन्युश्नित्रसेनेन सार्थम्
sañjaya uvāca |
kṛpaḥ śikhaṇḍī ca raṇe sametau duryodhanaṃ sātyakir abhyagacchat |
śrutaśravā droṇaputreṇa sārthaṃ yudhāmanyuś citrasenena sārtham ||
Sañjaya nói: Trên chiến địa, Kṛpa và Śikhaṇḍī giáp mặt giao chiến. Sātyaki tiến lên đánh Duryodhana. Śrutaśravā chiến đấu kề vai với con trai của Droṇa (Aśvatthāmā), còn Yudhāmanyu giao tranh cùng Citrasena. Cảnh ấy phác họa sự ghép cặp không ngừng của các dũng tướng, nơi lòng trung thành và bổn phận võ sĩ thúc mỗi người bước vào những cuộc đối đầu quyết liệt, trong khi cái giá đạo lý của bổn phận ấy cứ chồng chất thêm.
संजय उवाच
The verse highlights how, in war, individuals are propelled by allegiance and perceived duty into violent confrontations. It implicitly invites reflection on dharma in crisis: even when warriors act according to their role (kṣatriya-dharma), the unfolding chain of combat shows the heavy ethical burden and consequences of choosing war as the means to resolve disputes.
Sañjaya reports simultaneous engagements: Kṛpa and Śikhaṇḍī clash; Sātyaki charges Duryodhana; Śrutaśravā fights alongside Aśvatthāmā; and Yudhāmanyu fights together with Citrasena. The verse functions as a battlefield roll-call, mapping key matchups and alliances in the Karṇa Parva fighting.