Shloka 65
कृष्णोपदेशः, अर्जुनस्य क्षमा-याचनम्, कर्णवध-अनुज्ञा
Krishna’s Counsel, Arjuna’s Apology, and Authorization for Karṇa’s Slaying
विसृजन्तौ शरान् दीप्तान् व्यभ्राजेतां मनस्विनौ । कर्ण सात्यकिके बाणोंसे अत्यन्त पीड़ित होनेपर भी भीमसेनका सामना करनेके लिये डटा रहा। वे दोनों ही सम्पूर्ण धनुर्धरोंमें श्रेष्ठ एवं मनस्वी वीर थे और एक-दूसरेसे भिड़कर चमकीले बाणोंकी वर्षा करते हुए बड़ी शोभा पा रहे थे ।।
visṛjantau śarān dīptān vyabhrājetāṁ manasvinau | tābhyāṁ viyati rājendra vitataṁ bhīmadarśanam ||
Sañjaya nói: “Hai dũng sĩ ấy, khí phách bừng bừng, phóng ra những mũi tên rực cháy và tỏa sáng chói lòa. Hỡi Đại vương! Giữa họ, trên khoảng không trống trải, trải ra một cảnh tượng ghê rợn—Bhīma và Karṇa (dẫu Karṇa bị tên của Sātyaki làm đau đớn dữ dội, vẫn đứng vững để đối mặt Bhīmasena), cả hai đều là bậc nhất trong hàng cung thủ, xông vào nhau và mưa tên sáng loáng trút xuống lẫn nhau.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma in its stark form: even when wounded and in pain, a warrior is expected to stand firm and meet his opponent. It also underscores the moral tension of war—courage and skill can appear splendid, yet the spectacle is inherently dreadful.
Sañjaya describes Karṇa and Bhīma locked in combat, both releasing blazing arrows and shining in their martial prowess. The battle between them fills the air with missiles, creating a terrifying scene; Karṇa, though badly hurt by Sātyaki’s arrows, remains determined to face Bhīma.