Shloka 14
कुलिन्दास्तड्भणाम्बष्ठा: पैशाचाश्न सबर्बरा: । पर्वतीयाश्न राजेन्द्र क़ुद्धा: पाषाणपाणय:,अभ्यद्रवन्त शैनेयं शलभा: पावकं यथा । तीन हजार घुड़सवार और हाथीसवार दुर्योधनको अपना अगुआ बनाकर चले। उनके साथ शक, काम्बोज, बाह्लीक, यवन, पारद, कुलिन्द, तंगण, अम्बष्ठ, पैशाच, बर्बर तथा पर्वतीय योद्धा भी थे। राजेन्द्र! वे सब-के-सब कुपित हो हाथोंमें पत्थर लिये सात्यकिकी ओर उसी प्रकार दौड़े, जैसे फतिंगे जलती हुई आगपर टूट पड़ते हैं
sañjaya uvāca |
kulindās taṅgaṇā ambaṣṭhāḥ paiśācāś ca barbarāḥ |
parvatīyāś ca rājendra kruddhāḥ pāṣāṇapāṇayaḥ |
abhyadravan śaineyaṃ śalabhāḥ pāvakaṃ yathā ||
Sañjaya nói: “Tâu Đại vương, bọn Kulinda, Taṅgaṇa, Ambaṣṭha, Paiśāca, những kẻ man di và các bộ tộc miền núi—đang sôi sục phẫn nộ, tay cầm đá—đã ào ạt lao vào Śaineya (Sātyaki), như bướm đêm tự phóng mình vào ngọn lửa rực cháy.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger and blind aggression can drive people into self-destructive action—like moths rushing into fire—suggesting an ethical warning against wrathful, unreflective violence in war.
Sañjaya reports to the king that various tribes and mountain fighters, enraged and even wielding stones, charge together at Śaineya (Sātyaki), compared poetically to moths darting into flames.