Shloka 7
नारद-देवमत-संवादः
Nārada–Devamata Dialogue on Prāṇa, Apāna, and Udāna
शुक्रात् संजायते चापि रसादपि च जायते । एतद्ू रूपमुदानस्य हर्षो मिथुनमन्तरा,शुक्रसे और रससे भी हर्षकी उत्पत्ति होती है, यह हर्ष ही उदानका रूप है। उक्त कारण और कार्यरूप जो मिथुन है, उन दोनोंके बीचमें हर्ष व्याप्त होकर स्थित है
śukrāt sañjāyate cāpi rasād api ca jāyate | etad rūpam udānasya harṣo mithunam antarā ||
Nārada nói: “Hoan hỷ (harṣa) sinh từ tinh dịch (śukra) và cũng sinh từ tinh chất/dịch thể (rasa). Chính hoan hỷ ấy là một biểu hiện của dòng khí lực gọi là udāna. Giữa đôi yếu tố nhân và quả—được ví như một ‘cặp đôi’ (mithuna)—hoan hỷ thấm khắp và an trụ như sự hiện diện nối kết.”
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse links psychological experience (harṣa, joy) with physiological sources (śukra and rasa) and interprets that joy as an expression of udāna, suggesting an integrated view of body, vital energy, and mental states; ethically, it implies that inner states have causes and conditions and can be understood rather than blindly indulged.
Nārada is explaining a subtle doctrine about the workings of vitality and emotion—how joy arises and how it relates to the prāṇic function called udāna—using the image of a ‘pair’ (mithuna) to indicate the interval between causal factors and their effects where the experience of joy is said to pervade.