Pānīya-dāna and Anna-dāna: The Primacy of Life-Sustaining Gifts (पानीयदान-प्रशंसा / अन्नदान-प्रशंसा)
अन्नदस्य मनुष्यस्य बलमोजो यशांसि च । कीर्तिश्चि वर्थते शश्व॒त् त्रिषु लोकेषु पार्थिव,पृथ्वीनाथ! अन्नदान करनेवाले मनुष्यके बल, ओज, यश और कीर्तिका तीनों लोकोंमें सदा ही विस्तार होता रहता है
annadasya manuṣyasya balam ojo yaśāṃsi ca | kīrtiś ca vardhate śaśvat triṣu lokeṣu pārthiva pṛthvīnātha ||
Nārada nói: Hỡi đại vương, chúa tể cõi đất! Người bố thí thức ăn thì sức mạnh, khí lực, danh tiếng và tiếng thơm luôn tăng trưởng, lan rộng khắp ba cõi.
नारद उवाच
Food-giving (anna-dāna) is presented as a primary form of charity: by sustaining others’ life and wellbeing, the giver’s strength, vitality, fame, and lasting reputation continually grow, even across the ‘three worlds’—signifying enduring moral and social honor.
Nārada addresses a king, praising the virtue and far-reaching fruit of anna-dāna. The verse functions as ethical instruction within Anuśāsana Parva’s broader teachings on gifts, duties, and righteous conduct.