Shloka 156
Bhīṣma’s Yogic Departure, Royal Cremation, and Gaṅgā’s Lament (भीष्मस्य योगयुक्त्या देहत्यागः, पितृमेधः, गङ्गाविलापः)
दिवि वा भुवि वा देव सर्व हि विदितं तव । “भगवन्! इसीलिये आपके रहते हुए भी हम अपने ओछेपनके कारण प्रलाप करते हैं ->छोटे मुँह बड़ी बात कर रहे हैं। देव! पृथ्वीपर या स्वर्गमें कोई भी ऐसी आश्वर्यकी बात नहीं है
divi vā bhuvi vā deva sarva hi viditaṃ tava |
Nārada nói: “Ôi Deva, dù ở cõi trời hay trên mặt đất, mọi sự đều thật sự nằm trong tri kiến của Ngài. Không có điều kỳ diệu hay việc đáng kinh ngạc nào—ở nhân gian hay trong các cõi thiên—vượt ngoài sự hiểu biết của Ngài.”
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse teaches devotional humility: the speaker acknowledges the deity’s complete knowledge across all realms, implying that human boasting or anxious speech is misplaced before an omniscient divine presence.
Nārada addresses a deity with reverence, affirming that whether in heaven or on earth nothing is unknown to him; it functions as a praise statement that frames the deity as all-knowing and worthy of trust.