Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
धवककुभकदम्बनारिकेलै: कुरबककेतकजम्बुपाटलाभि: । वटवरुणकवत्सना भबिल्वै: सरलकपित्थप्रियालसालतालै:
dhavakkubhakadambanārikelaiḥ kurabakaketakajambupāṭalābhiḥ | vaṭavaruṇakavatsanā bhabilvaiḥ saralakapitthapriyālasālatālaiḥ ||
Vāsudeva nói: Đạo viện được điểm trang bởi muôn loài cây rừng kết hoa kết trái—dhava, kakubha, kadamba, dừa, kurabaka, ketaka, jambū, pāṭala, đa, varuṇaka, vatsanābha, bilva, śarala, kapittha, priyāla, śāla và tāla. Khắp nơi phủ đầy hoa nở, bụi cây và dây leo; những lùm chuối lại càng làm tăng thêm vẻ đẹp ấy.
वासुदेव उवाच
The verse conveys the ideal of an āśrama as a harmonious, life-sustaining space—rich in fruit and flowers—suggesting that dharmic living is supported by simplicity, abundance without violence, and reverence for the natural order.
Vāsudeva is describing the beauty and richness of a hermitage: it is surrounded by many varieties of trees and plants, creating an auspicious and serene setting for the events and teachings that follow.