Shloka 72
Śama-prāptiḥ — Gautamī–Lubdhaka–Pannaga–Mṛtyu–Kāla-saṃvāda
Restraint through the Analysis of Karma and Time
यदनेन कृतं कर्म तेनायं निधनं गतः । विनाशहेतु: कर्मास्य सर्वे कर्मवशा वयम्,इस बालकने जो कर्म किया है, उसीसे यह मृत्युको प्राप्त हुआ है। इसका कर्म ही इसके विनाशका कारण है। हम सब लोग कर्मके ही अधीन हैं
yadanena kṛtaṃ karma tenāyaṃ nidhanaṃ gataḥ | vināśahetuḥ karmāsya sarve karmavaśā vayam ||
Thời Gian nói: “Chính bởi nghiệp mà kẻ này đã tạo, nó mới gặp cái chết. Hành động của nó là nguyên nhân cho sự diệt vong. Quả thật, tất cả chúng ta đều ở dưới quyền chi phối của nghiệp.”
काल उवाच
Educational Q&A
The verse asserts moral causality: one’s own actions (karma) become the direct cause of one’s ruin or well-being, and even beings who appear powerful are bound by the law of karma.
Kāla (personified Time/Death) explains the death of a person as the consequence of that person’s own prior deed, emphasizing that the event is not arbitrary but rooted in karmic causation.