Shloka 2
ययाति–शक्रसंवादः
Speech-Ethics and Forbearance in the Celestial Court
देवयान्याश्चानुमते सुतां तां वृषपर्वण: । अशोकवनिकाशभ्याशे गृहं कृत्वा न्यवेशयत्,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! ययातिकी राजधानी महेन्द्रपुरी (अमरावती)-के समान थी। उन्होंने वहाँ आकर देवयानीको तो अन्तःपुरमें स्थान दिया और उसीकी अनुमतिसे अशोकवाटिकाके समीप एक महल बनवाकर उसमें वृषपर्वाकी पुत्री शर्मिष्ठाको उसकी एक हजार दासियोंके साथ ठहराया और उन सबके लिये अन्न, वस्त्र तथा पेय आदिकी अलग-अलग व्यवस्था करके शर्मिष्ठाका समुचित सत्कार किया
vaiśampāyana uvāca | devayānyāś cānumate sutāṃ tāṃ vṛṣaparvaṇaḥ | aśokavanikāśabhyāśe gṛhaṃ kṛtvā nyaveśayat |
Vaiśampāyana nói: Với sự ưng thuận của Devayānī, nhà vua cho dựng một nơi ở gần vườn Aśoka và an vị Śarmiṣṭhā, con gái Vṛṣaparvan, tại đó.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a dharmic balance between hierarchy and care: Devayānī’s primacy is maintained through her consent, yet Śarmiṣṭhā is still given shelter and provision, reflecting the ruler’s obligation to protect and support those placed under his charge.
Vaiśampāyana narrates that, with Devayānī’s permission, a dwelling is built near an Aśoka-grove and Śarmiṣṭhā (Vṛṣaparvan’s daughter) is formally settled there, indicating her placement within the royal household arrangement.