Shloka 3
ययाति–शक्रसंवादः
Speech-Ethics and Forbearance in the Celestial Court
वृतां दासीसहस्रेण शर्मिष्ठां वार्षपर्वणीम् । वासोभिरन्नपानैश्न संविभज्य सुसत्कृताम्,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! ययातिकी राजधानी महेन्द्रपुरी (अमरावती)-के समान थी। उन्होंने वहाँ आकर देवयानीको तो अन्तःपुरमें स्थान दिया और उसीकी अनुमतिसे अशोकवाटिकाके समीप एक महल बनवाकर उसमें वृषपर्वाकी पुत्री शर्मिष्ठाको उसकी एक हजार दासियोंके साथ ठहराया और उन सबके लिये अन्न, वस्त्र तथा पेय आदिकी अलग-अलग व्यवस्था करके शर्मिष्ठाका समुचित सत्कार किया
vaiśampāyana uvāca | vṛtāṃ dāsīsahasreṇa śarmiṣṭhāṃ vārṣaparvaṇīm | vāsobhir annapānaiś ca saṃvibhajya susatkṛtām ||
Vaiśampāyana nói: (Yayāti) sắp đặt để Śarmiṣṭhā, con gái Vṛṣaparvan, ở lại với một nghìn thị nữ hầu cận; và, phân riêng cho nàng y phục, lương thực cùng đồ uống, nhà vua đã tiếp đãi nàng bằng sự hiếu khách xứng đáng.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic kingship and household propriety: even when relationships are politically and emotionally complex, one must ensure fair provision (food, clothing, drink) and extend respectful hospitality, avoiding neglect or humiliation.
Vaiśampāyana narrates that Śarmiṣṭhā, daughter of Vṛṣaparvan, is settled with a retinue of a thousand maidservants, and her needs—clothing, food, and drink—are arranged and allocated, indicating she is being maintained and honored in the royal setting.