Shloka 7
Duḥṣantasya Vana-praveśaḥ
King Duḥṣanta’s Entry into the Forest Hunt
दिविष्ठस्य भुविष्ठस्त्वं सखाभूतो मम प्रिय: । रम्य: पृथिव्यां यो देशस्तमावस नराधिप,यद्यपि मैं स्वर्गमें रहता हूँ और तुम भूमिपर; तथापि आजसे तुम मेरे प्रिय सखा हो गये। नरेश्वर! इस पृथ्वीपर जो सबसे सुन्दर एवं रमणीय देश हो, उसीमें तुम निवास करो
diviṣṭhasya bhuviṣṭhas tvaṁ sakhābhūto mama priyaḥ | ramyaḥ pṛthivyāṁ yo deśas tam āvasa narādhipa ||
Vaiśampāyana nói: “Dẫu ta ở cõi trời còn ngươi ở cõi đất, từ hôm nay ngươi đã trở thành người bạn yêu quý của ta. Hỡi bậc vương giả của loài người, hãy cư ngụ nơi miền đất đẹp đẽ và khoái lạc nhất trên trần gian.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic friendship and goodwill that transcends status and realm: even if one is ‘in heaven’ and the other ‘on earth,’ sincere affection and alliance are affirmed, accompanied by a benevolent counsel to live in a fitting, prosperous place.
The narrator reports a speech in which a heavenly-dwelling figure addresses a king on earth, declaring him a beloved friend from that day onward and advising him to reside in the most pleasant and beautiful region available.