Shloka 7
आदि पर्व, अध्याय ३८ — शमीक-उपदेशः, शाप-संदेशः, तक्षक-प्रसङ्गः (Śamīka’s counsel, the curse-message, and Takṣaka’s approach)
देवा ऊचु का हि लब्ध्वा प्रियान् पुत्रा्छपेदेव॑ पितामह । ऋते क्र तीक्षणरूपां देवदेव तवाग्रत:,देवता बोले--पितामह! देवदेव! तीखे स्वभाववाली इस क्रूर कद्रूको छोड़कर दूसरी कौन स्त्री होगी जो प्रिय पुत्रोंको पाकर उन्हें इस प्रकार शाप दे सके और वह भी आपके सामने
devā ūcuḥ | kā hi labdhvā priyān putrān śaped eva pitāmaha | ṛte kadruṃ tīkṣṇarūpāṃ devadeva tavāgrataḥ ||
Chư thiên thưa rằng: “Ôi Đấng Tổ Phụ, ôi Thần của các thần! Ngoài Kadru có bản tính cay nghiệt kia, còn người đàn bà nào khác có thể, sau khi được những người con yêu dấu, lại nguyền rủa họ như thế—lại ngay trước mặt Ngài nữa?”
शेष उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical gravity of speech: even a parent’s anger, when expressed as a curse, can become a destructive force. It implicitly criticizes impulsive, harsh-minded action (tīkṣṇarūpatā) that violates the natural duty of protection toward one’s own children.
The gods react with astonishment to Kadru’s behavior: despite having obtained beloved sons, she curses them, and does so openly before Pitāmaha (Brahmā). Their question underscores how extraordinary and blameworthy such conduct appears within the cosmic assembly.