Shloka 6
आदि पर्व, अध्याय ३८ — शमीक-उपदेशः, शाप-संदेशः, तक्षक-प्रसङ्गः (Śamīka’s counsel, the curse-message, and Takṣaka’s approach)
देवानां पन्नगश्रेष्ठास्तीक्ष्णास्ती क्ष्णा इति प्रभो । पितामहमुपागम्य दु:खार्तानां महाद्युते,'श्रेष्ठ नागगण! हमारे ऊपर आया हुआ यह भय भी दैवजनित ही है, अतः हमें दैवका ही आश्रय लेना चाहिये। उत्तम सर्पगण! इस विषयमें आपलोग मेरी बात सुनें। जब माताने सर्पोंको यह शाप दिया था, उस समय भयके मारे मैं माताकी गोदमें चढ़ गया था। पन्नगप्रवर महातेजस्वी नागराजगण! तभी दुःखसे आतुर होकर ब्रह्माजीके समीप आये हुए देवताओंकी यह वाणी मेरे कानोंमें पड़ी--'“अहो! स्त्रियाँ बड़ी कठोर होती हैं, बड़ी कठोर होती हैं!
devānāṁ pannagaśreṣṭhās tīkṣṇās tīkṣṇā iti prabho | pitāmaham upāgamya duḥkhārtānāṁ mahādyute ||
Tâu Chúa thượng, các Nāga tối thượng trong hàng chư thiên đã kêu lên: “Tàn nhẫn—thật tàn nhẫn!” rồi, vì khổ não bức bách, họ đến gần Đấng Tổ Phụ (Brahmā), hỡi bậc rực sáng.
शेष उवाच
Educational Q&A
When overwhelmed by fear and suffering, even powerful beings seek higher refuge; the verse underscores the ethical idea that harsh actions (such as curses) generate widespread distress, prompting recourse to the cosmic authority (Brahmā) for restoration of order.
Śeṣa recounts hearing the gods’ anguished words—“Cruel, cruel!”—as they approach Brahmā (the Pitāmaha) in their affliction, within the broader episode connected to the nāgas’ peril arising from a curse.