Verse 30
Naadbindu
अधिष्ठाने तथा ज्ञाते प्रपञ्चे शून्यतां गते । देहस्यापि प्रपञ्चत्वात् प्रारब्धावस्थितिः कृतः ॥
अज्ञानजनबोधार्थं प्रारब्धमिति चोच्यते । ततः कालवशादेव प्रारब्धे तु क्षयं गते ॥
ब्रह्मप्रणवसन्धानं नादो ज्योतिर्मयः शिवः । स्वयमाविर्भवेदात्मा मेघापायेऽंशुमानिव ॥२८–३०॥
अधिष्ठाने । तथा । ज्ञाते । प्रपञ्चे । शून्यताम् । गते । देहस्य । अपि । प्रपञ्चत्वात् । प्रारब्ध-अवस्थितिः । कृतः ॥
अज्ञान-जन-बोध-अर्थम् । प्रारब्धम् । इति । च । उच्यते । ततः । काल-वशात् । एव । प्रारब्धे । तु । क्षयम् । गते ॥
ब्रह्म । प्रणव । सन्धानम् । नादः । ज्योतिर्मयः । शिवः । स्वयम् । आविर्भवेत् । आत्मा । मेघ-अपाये । अंशुमान् । इव ॥
adhiṣṭhāne tathā jñāte prapañce śūnyatāṃ gate | dehasyāpi prapañcatvāt prārabdhāvasthitiḥ kṛtaḥ ||
ajñānajanabodhārthaṃ prārabdham iti cocyate | tataḥ kālavaśād eva prārabdhe tu kṣayaṃ gate ||
brahmapraṇavasandhānaṃ nādo jyotirmayaḥ śivaḥ | svayam āvirbhaved ātmā meghāpāye ’ṃśumān iva ||
جب آدھِشٹھان کا عرفان ہو جائے تو پرپنچ اپنی مستقل حقیقت کے طور پر معدوم و خلا نما ہو جاتا ہے۔ چونکہ بدن بھی اسی ظاہری نمود کا حصہ ہے، اس لیے پراربدھ کی بقا کو قبول کیا جاتا ہے؛ “پراربدھ” کا ذکر جہالت میں پیدا ہونے والوں کی تعلیم کے لیے ہے۔ پھر محض وقت کے سبب جب پراربدھ ناپید ہو جائے تو اوم کے ساتھ برہمن کو جوڑنے والی مراقبہ آمیز سندھان کے ذریعے نورانی، شیو (مبارک) ناد کا ادراک ہوتا ہے، اور آتما خود رو طور پر یوں ظاہر ہوتی ہے جیسے بادل ہٹنے پر سورج۔
Upon knowing the substratum, the phenomenal expanse becomes void (as an independent reality). Because the body too is phenomenal, the continuance of prārabdha is accepted; it is spoken of as ‘prārabdha’ to instruct those born in ignorance. Thereafter, by time alone, when prārabdha is exhausted, through the contemplation that unites Brahman with Oṃ, the luminous, auspicious nāda (sound) [is realized], and the Self manifests spontaneously, like the sun when clouds disperse.