तस्मिञ्जले स्नानपरो नरो यदि संध्यां विधायानु करोति तर्पणम् । श्राद्धं पितॄणां च ददाति दक्षिणां भवोद्भवं पश्यति मुच्यते भवात्
tasmiñjale snānaparo naro yadi saṃdhyāṃ vidhāyānu karoti tarpaṇam | śrāddhaṃ pitṝṇāṃ ca dadāti dakṣiṇāṃ bhavodbhavaṃ paśyati mucyate bhavāt
اگر کوئی مرد اس پانی میں عقیدت سے غسل کرے، سندھیا کے وِدھی انجام دے کر پھر ترپن کرے؛ پِتروں کے لیے شرادھ کرے اور واجب دکشنا دے—تو وہ بھَوُدبھَو کا درشن پاتا ہے اور سنساری بھَو سے چھوٹ جاتا ہے۔
Sārasvata (inferred)
Tirtha: Svarṇarekhā-jala tīrtha (Vastrāpatha-kṣetra)
Type: ghat
Listener: Devī
Scene: A pilgrim at dawn in golden river-water performs snāna; then stands in sandhyā posture facing the sun; offers tarpaṇa with cupped hands; a śrāddha scene with brāhmaṇas receiving dakṣiṇā; finally, the pilgrim beholds a Śiva-liṅga or Śiva as Bhavodbhava, with a serene aura suggesting liberation.
Pilgrimage becomes transformative when joined with daily dharma—sandhyā, ancestral offerings, and generosity—leading toward liberation.
The sacred waters associated with Vastrāpatha-kṣetra (within Prabhāsa Khaṇḍa).
Bathing in the tīrtha, performing sandhyā, offering tarpaṇa, conducting śrāddha for the Pitṛs, and giving dakṣiṇā.