सरस्वती सर्वनदीषु पुण्या सरस्वती लोकसुखावहा सदा । सरस्वतीं प्राप्य सुदुःखिता नराः सदा न शोचन्ति परत्र चेह च
sarasvatī sarvanadīṣu puṇyā sarasvatī lokasukhāvahā sadā | sarasvatīṃ prāpya suduḥkhitā narāḥ sadā na śocanti paratra ceha ca
تمام ندیوں میں سرسوتی نہایت مقدّس ہے؛ سرسوتی ہمیشہ جہانوں کی خوشی عطا کرتی ہے۔ بڑے غم میں ڈوبے ہوئے لوگ بھی سرسوتی تک پہنچ کر پھر کبھی رنج نہیں کرتے—نہ اس دنیا میں، نہ آخرت میں۔
Unspecified (narrative praise within Prabhāsakṣetra-māhātmya; likely Īśvara/Śiva continuing instruction)
Tirtha: Sarasvatī
Type: river
Listener: Devī
Scene: Personified Sarasvatī-river as a radiant goddess-river blessing sorrowful pilgrims; figures arrive burdened, then become serene; the river glows with sanctity, suggesting both worldly joy and afterlife peace.
Approaching a great tīrtha like Sarasvatī removes grief and grants well-being across both worldly life and the afterlife.
The Sarasvatī tīrtha associated with Prabhāsa-kṣetra, praised as foremost among sacred rivers.
No explicit rite is stated; the implied practice is tīrtha-sevā—going to (prāpya) Sarasvatī for spiritual merit.