Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 17
अनु तत्र समुत्तस्थौ व्याघ्रो रौद्रतराकृतिः । व्यादितास्यो रवं देवि व्यनद्भैरवं ततः
anu tatra samuttasthau vyāghro raudratarākṛtiḥ | vyāditāsyo ravaṃ devi vyanadbhairavaṃ tataḥ
پھر ان کے عین پیچھے نہایت ہیبت ناک صورت والا ایک شیر (ببر) اٹھ کھڑا ہوا۔ جبڑے پھیلا کر، اے دیوی، اس نے پھر ایک خوفناک، دہشت انگیز دھاڑ ماری۔
Narrator addressing Devī (the listener is ‘Devī’ in the verse)
Tirtha: प्रभासक्षेत्र
Type: kshetra
Listener: शौनकादयः
Scene: पृष्ठतः सहसा व्याघ्रः उदतिष्ठत्—रौद्रतराकृतिः, व्यादितास्यः, भैरव-रवः; यात्रापथ पर धूलि/वन-छाया, पात्रों में विस्मय-भय।
FAQs
Dharma-narratives often introduce fear and danger as tests; steadfastness amidst terror becomes the doorway to grace and merit.
The setting remains Prabhāsakṣetra within the Skanda Purana’s Prabhāsa Khaṇḍa.
None; this verse functions as a narrative turning-point introducing a crisis.