जलगोशकटारामयाञ्चावृद्धिवणिक्क्रियाः । अनूपं पर्वतो राजा दुर्भिक्षे जीविका स्मृताः
jalagośakaṭārāmayāñcāvṛddhivaṇikkriyāḥ | anūpaṃ parvato rājā durbhikṣe jīvikā smṛtāḥ
قحط کے زمانے میں روزی کے یہ طریقے یاد رکھے جاتے ہیں: پانی سے کام (آب پاشی/پانی ڈھونا)، گائے بیلوں کی نگہداشت، گاڑیوں کے ذریعے نقل و حمل، خوشامدانہ خدمت، بھیک مانگنا، سود پر قرض دینا اور تجارت؛ نیز دلدلی علاقوں میں رہنا، پہاڑوں پر بسنا یا بادشاہ کی پناہ میں رہنا بھی تنگی میں جینے کے وسائل شمار ہوتے ہیں۔
Sūta (Lomaharṣaṇa) to the sages (deduced)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Scene: A famine-stricken landscape near the Prabhāsa coast: people drawing water, herding cattle, carts moving grain, merchants weighing goods, and a distant hill/fort of a king offering refuge; the mood is austere and instructional.
Dharma recognizes calamity: survival options expand during famine, while still framing them as regulated, time-bound necessities.
The teaching is situated in Prabhāsa-kṣetra’s māhātmya narrative; it supports dharmic living even amid regional hardship.
No specific rite; it lists āpaddharma livelihoods permitted/remembered during durbhikṣa (famine).