तस्मिन्पुरवरे रम्ये राज्यं निहतकण्टकम् । करोति बान्धवैः सार्द्धमृद्धियुक्तः सुदर्शनः । हिरण्यदत्तस्य सुतो जातो गांधारकन्यया
tasminpuravare ramye rājyaṃ nihatakaṇṭakam | karoti bāndhavaiḥ sārddhamṛddhiyuktaḥ sudarśanaḥ | hiraṇyadattasya suto jāto gāṃdhārakanyayā
اُس حسین و برتر شہر میں سُدرشن—دولت و اقبال سے بہرہ مند—اپنے رشتہ داروں کے ساتھ کانٹک رہت (یعنی آفتوں سے پاک) راج کرتا تھا۔ وہ ہِرنّیَدَتّ کا بیٹا تھا، جو گندھار کی ایک کنواری سے پیدا ہوا۔
Narrator (contextual Purāṇic narrator within Prabhāsakṣetramāhātmya; likely Sūta/Lomaharṣaṇa continuing the account)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Scene: King Sudarśana enthroned in a fortified city hall, surrounded by kinsmen-counsellors; symbols of prosperity—granaries, tribute, orderly guards—convey a trouble-free realm.
Prosperity and stable rule are portrayed as fruits of dharma, where a king removes ‘thorns’—injustice and suffering—from society.
The larger passage belongs to Prabhāsa-kṣetra māhātmya; this verse sets the human lineage context before the tīrtha and vrata teaching unfolds.
None directly in this verse; it introduces Sudarśana’s background before the later Śivarātri-vrata discussion.