यस्य प्रणम्य चरणौ वरदस्य भक्त्या श्रुत्वा च वाग्भिरमलाभिरतंद्रिताभिः । दीप्तस्तमांसि नुदति स्वकरैर्विवस्वांस्तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि
yasya praṇamya caraṇau varadasya bhaktyā śrutvā ca vāgbhiramalābhirataṃdritābhiḥ | dīptastamāṃsi nudati svakarairvivasvāṃstaṃ śaṃkaraṃ śaraṇadaṃ śaraṇaṃ vrajāmi
جس کے بخشش دینے والے قدموں کو بھکتی سے جھک کر نمسکار کیا جائے، اور پاک و بےتھکن کلماتِ ثنا سے اس کی ستوتی سنی جائے—وہ روشن سورج کی طرح اپنی کرنوں سے تاریکی کو ہٹا دیتا ہے؛ اُسی شنکر، پناہ دینے والے، کی میں پناہ لیتا ہوں۔
Dhruva
Tirtha: Prabhāsa
Type: kshetra
Scene: A devotee bows at Śiva’s boon-giving feet; luminous rays emanate like the sun, pushing away darkness; the air is filled with pure hymns, steady and tireless.
Devotional surrender and pure praise of Śiva dispel inner darkness (ignorance) as surely as the sun dispels night.
The stotra is embedded in Prabhāsakṣetra Māhātmya, supporting Prabhāsa as a place of purification through Śiva-bhakti.
Praṇāma (bowing to Śiva’s feet) and stotra-śravaṇa/pāṭha (hearing/reciting pure hymns).