पादसंवाहनासक्तलक्ष्म्या जुष्टं मनोहरम् । तं दृष्ट्वा मुनयः सर्वे हर्षोत्कर्षसमन्विताः । विष्णुं ते विष्णुसूक्तैश्च तुष्टुवुर्वेदसंभवैः
pādasaṃvāhanāsaktalakṣmyā juṣṭaṃ manoharam | taṃ dṛṣṭvā munayaḥ sarve harṣotkarṣasamanvitāḥ | viṣṇuṃ te viṣṇusūktaiśca tuṣṭuvurvedasaṃbhavaiḥ
وہ دلکش و تاباں تھا، جس کی خدمت میں لکشمی جی اس کے قدموں کی مالش میں منہمک تھیں۔ اسے دیکھ کر سب مُنی خوشی کے جوش سے بھر گئے اور وید سے پیدا ہونے والے وِشنو سوکتوں کے ذریعے وِشنو کی ستائش کرنے لگے۔
Narrator (contextual Purāṇic narration within Dvārakā Māhātmya; specific speaker not explicit in the snippet)
Tirtha: Dvārakā
Type: kshetra
Scene: Viṣṇu/Kṛṣṇa enthroned or seated in splendor; Lakṣmī at his feet performing pāda-saṃvāhana; a semicircle of sages with raised hands chant Vedic hymns, faces lit with joy.
True darśana awakens ecstatic devotion, expressed through Vedic-rooted stuti and reverence toward the Lord with Lakṣmī.
Dvārakā’s sacred setting where sages receive Viṣṇu’s darśana.
Recitation/singing of Viṣṇu sūktas (Vedic hymns to Viṣṇu) as an act of praise.