यस्तु जागरणं रात्रौ कुर्याद्भक्तिसमन्वितः । निमिषेनिमिषे राजन्नश्वमेधफलं लभेत्
yastu jāgaraṇaṃ rātrau kuryādbhaktisamanvitaḥ | nimiṣenimiṣe rājannaśvamedhaphalaṃ labhet
لیکن اے بادشاہ! جو شخص بھکتی کے ساتھ رات بھر جاگَرَن کرے، وہ ہر لمحہ، ہر نیمش میں اشومیدھ یَجْن کا پھل پاتا ہے۔
An unnamed Purāṇic narrator addressing a king (rājan)
Tirtha: Dvārakā
Type: kshetra
Listener: Rājan (king)
Scene: A night-long vigil in Dvārakā: devotees singing before Viṣṇu; above, a symbolic vision of an Aśvamedha horse and sacrificial paraphernalia dissolving into rays from the deity, showing that each moment of bhakti-vigil equals that grand sacrifice.
Devotional vigilance is exalted as supremely efficacious—equated repeatedly with the highest Vedic sacrifice.
Dvārakā, through the praise of Kṛṣṇa’s beloved vigil.
Stay awake at night in devotion (bhakti) as a vrata; its merit is said to accrue continuously.