घर्मार्त्ता वा तृषार्ता वा येऽवगाहंति तज्जलम् । तेऽपि यांति परं स्थानं यत्र देवो महेश्वरः
gharmārttā vā tṛṣārtā vā ye'vagāhaṃti tajjalam | te'pi yāṃti paraṃ sthānaṃ yatra devo maheśvaraḥ
چاہے گرمی سے ستائے ہوں یا پیاس سے بے تاب—جو لوگ اس پانی میں محض غوطہ لگاتے ہیں، وہ بھی اُس اعلیٰ مقام کو پہنچتے ہیں جہاں دیو مہیشور وِراجمان ہیں۔
Sūta
Type: kund
Scene: Travelers exhausted by sun and thirst step into a radiant pool/river; the water emits a subtle Śaiva glow; above, a vision of Maheśvara’s abode appears as a calm luminous realm.
Contact with sanctified Śaiva waters is portrayed as intrinsically purifying—granting the highest goal even when sought for mundane relief.
The chapter’s Nāgarakhaṇḍa tīrtha whose waters are said to lead to Maheśvara’s supreme abode.
Avagāha (immersion/bathing) in the tīrtha’s water—highlighting that even incidental immersion bears great fruit.