हरिश्चंद्र उवाच । कृतकृत्योस्मि देवेश सर्वमस्ति गृहे मम । पुत्रं त्यक्त्वा त्वया सोऽपि दत्तो वंशधरो जयी
hariścaṃdra uvāca | kṛtakṛtyosmi deveśa sarvamasti gṛhe mama | putraṃ tyaktvā tvayā so'pi datto vaṃśadharo jayī
ہریش چندر نے کہا: اے دیوتاؤں کے پروردگار! میں کِرتکِرتیہ ہوں؛ میرے گھر میں سب کچھ ہے۔ بیٹے کی کمی کو چھوڑ کر، تُو نے مجھے وہ بھی عطا کیا—ایک فاتح وارث جو نسل کو قائم رکھے گا۔
Harīścandra
Scene: Harīścandra, hands folded, addresses a radiant Deva/Īśvara figure; behind him a palace interior symbolizing ‘everything in my house,’ and a young prince/heir standing as the ‘victorious lineage-bearer.’
Gratitude and contentment after receiving divine grace are virtues; boons are to support dharma, including the continuity of a righteous lineage.
The dialogue belongs to Nāgara-khaṇḍa’s Tīrtha-māhātmya framework, indicating a sacred locale where Śiva’s blessing manifests (not named in this verse).
None explicitly; the verse is a testimonial of fulfilled prayer and Śiva’s boon.