Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 12
न स्त्रीभ्यः किंचिदन्यद्धि पापाय विद्यते भुवि । यासां संगसमासाद्य संसारे भ्रमते जनः । नीचोऽपि कुरुते सेवां यस्तासां विजनेष्वथ । विरूपं वापि नीचं वा तं सेवन्ते हि ताः स्त्रियः
na strībhyaḥ kiṃcidanyaddhi pāpāya vidyate bhuvi | yāsāṃ saṃgasamāsādya saṃsāre bhramate janaḥ | nīco'pi kurute sevāṃ yastāsāṃ vijaneṣvatha | virūpaṃ vāpi nīcaṃ vā taṃ sevante hi tāḥ striyaḥ
زمین پر عورتوں (کی صحبت) کے سوا کوئی چیز ایسی نہیں کہی گئی جو اتنا گناہ کی طرف لے جائے۔ ان کی صحبت پا کر انسان سنسار میں بھٹکتا رہتا ہے۔ جو نیچ آدمی بھی ویران جگہوں میں ان کی خدمت کرتا ہے، عورتیں اسی کے ساتھ میل جول کر لیتی ہیں—چاہے وہ بدصورت ہو یا کمینہ۔
Unspecified (narrative voice prior to explicit 'Sūta uvāca')
Scene: A split scene: on one side, a pilgrim secretly meeting in a secluded grove (shadowed); on the other, the same pilgrim at a ghat performing japa under sunlight—illustrating the fork between secrecy-driven fall and dharmic practice.
FAQs
It warns that uncontrolled association and secrecy-driven desire intensify saṃsāra, implying the need for discipline and purity of conduct.
No site is named in this verse; it serves as moral narration within the broader tīrtha chapter.
None directly; the focus is ethical restraint rather than a specific vrata or tīrtha-rite.