यंयं प्रार्थयते विप्रं स श्राद्धार्थं महीपतिः । स स तं भर्त्सयामास दुरुक्तैः कोपसंयुतः
yaṃyaṃ prārthayate vipraṃ sa śrāddhārthaṃ mahīpatiḥ | sa sa taṃ bhartsayāmāsa duruktaiḥ kopasaṃyutaḥ
شْرادھ کے کام کے لیے بادشاہ جس جس برہمن سے درخواست کرتا، وہی برہمن غضب میں بھر کر سخت کلامی سے اسے ڈانٹتا تھا۔
Unspecified narrator (Purāṇic narrative voice within Nāgarakhaṇḍa)
Type: kshetra
Scene: A king in anxious humility requesting a brāhmaṇa for śrāddha; the brāhmaṇa, stern and angry, rebukes him in a public courtyard; attendants look uneasy; ritual vessels remain unused.
Even righteous intentions can meet resistance; dharma requires patience, right conduct, and proper alignment between giver and recipient.
The setting remains the sacred city of Nāgarakhaṇḍa’s tīrthamāhātmya; no specific tīrtha name is stated in this verse.
The king seeks brāhmaṇas to participate in/receive offerings for śrāddha.