आनर्तौवाच । श्रुता मया महाभाग श्राद्धार्हा ब्राह्मणाश्च ये । ये च त्याज्यास्तथा पुत्रा बहवश्चैव सुव्रत
ānartauvāca | śrutā mayā mahābhāga śrāddhārhā brāhmaṇāśca ye | ye ca tyājyāstathā putrā bahavaścaiva suvrata
آنرتا نے کہا: “اے بزرگ نصیب والے! میں نے اُن برہمنوں کا بیان سنا ہے جو شرادھ کے لائق ہیں، اور اُن کا بھی جو ترک کیے جانے کے قابل ہیں؛ اسی طرح بیٹوں کی بہت سی قسمیں بھی سنیں—اے صاحبِ نیک عہد!”
Ānartā
Śrāddha is not mere formality; it requires knowledge of dharmic eligibility so the rite truly benefits the ancestors.
The broader setting is Hāṭakeśvara-kṣetra within the Nāgarakhaṇḍa’s Tīrthamāhātmya, though this verse itself is introductory dialogue.
It introduces the topic of eligibility (ārha/tyājya) for Śrāddha recipients and related familial categories, preparing for the procedural teaching.