विश्वामित्र उवाच । ते सर्वे गुणसंपन्ना यथान्ये नागरास्तथा । विशेषश्चापरस्तेषां ते शक्रेण प्रतिष्ठिताः
viśvāmitra uvāca | te sarve guṇasaṃpannā yathānye nāgarāstathā | viśeṣaścāparasteṣāṃ te śakreṇa pratiṣṭhitāḥ
وشوامتر نے کہا: ‘وہ سب اوصاف سے آراستہ ہیں، جیسے دوسرے ناگر ہیں۔ مگر ان کی ایک اور خصوصیت ہے: انہیں شکر (اندَر) نے قائم و مستحکم کیا تھا۔’
Viśvāmitra
Listener: Ānarta (and accompanying inquirers)
Scene: Viśvāmitra speaks, pointing upward as Indra is envisioned in the sky with vajra and a radiant aura, symbolically ‘installing’ or blessing a group of Nāgara brāhmaṇas.
Virtue is essential, and divine sanction in Purāṇic narratives serves to highlight and protect dharmic communities.
No specific tīrtha is named in the verse; it introduces a legend involving Indra’s establishment.
None; it states a historical-mythic ‘establishment’ (pratiṣṭhā) by Śakra.