नाऽहं शोचामि भूपाल मरणं स्वशरीरगम् । यथेमं वालकं दीनं क्षीरास्वादनलंपटम्
nā'haṃ śocāmi bhūpāla maraṇaṃ svaśarīragam | yathemaṃ vālakaṃ dīnaṃ kṣīrāsvādanalaṃpaṭam
“اے بادشاہ! میں اپنے جسم پر آنے والی موت کا اتنا غم نہیں کرتی، جتنا اس غریب ننھے بچے کا—جو بے سہارا ہے اور دودھ کے ذائقے کو ترس رہا ہے۔”
Mṛgī (the doe)
Type: kshetra
Scene: The doe, weakening, gestures toward her unseen fawn—describing its hunger for milk; her eyes soften with maternal love even as life fades; the king is struck with remorse.
Dharma values protection of dependents; harming a caregiver multiplies suffering and karmic weight.
Not specified in this verse; it functions within a tīrtha-glorifying narrative arc.
None in this verse.